Pedro Delgado

Als je de Tour de France hebt verloren met 40 seconden op winnaar Stephen Roche, dan kom je het volgend jaar (1988 in dit geval) natuurlijk geladen terug. Pedro Delgado deed dat, hoewel het woord geladen hier toevallig gebruikt is.

Hij was tweede geworden in het shirt van PDM, maar was nu weer opgenomen in de schoot van een Spaanse ploeg (Reynolds Pinarello). Binnen het Spaanse wielrennen van die dagen had men geen winnaar: Miguel Indurain was nog geen schim van zijn latere grootheid, Marino Lejaretta werd te oud, Felle Ruiz Cabetany was geen klimmer, de kleine Alavaro Pino kon de grote versnelling niet vinden en Julian Gorospe leek uitsluitend geboren om tijdritten te rijden. En dan was er dus Delgado: opgeleid om ziekenverzorger te worden, afkomstig uit Segovia, zoon van een vakbondsman en bezig aan zijn zesde Tour, stijgt hij ineens boven normaal Spaans peil uit en gaat voor de tweede keer meespelen voor de overwinning. Zijn tegenstanders, Mottet, Rooks, Hampsten, Winnen, Parra, Theunisse, Breukink en Zimmermann zien toe. Op weg naar Alpe d'Huez wordt weliswaar een bombardement aan Nederlandse aanvallen op hem afgevuurd, maar het klimmersduo Rooks-Theunisse neemt de Spanjool op de bagagedrager mee naar de gele trui en Perico, zoals hij in Spanje liefkozend wordt genoemd, staat vanaf dat moment dat kleinood niet meer af. Sterker nog, de volgende dag al slaat Delgado toe in de individuele tijdrit van 38.5 kilometer tussen Grenoble en Villard-de-Lans en niets staat hem meer in de weg een 'rustige' finish in deze Tour voor te bereiden: consolideren in de Pyreneeën en verdeel-en-heers spelen in de laatste week.
Dat loopt iets anders...
In de laatste week wordt voor de Franse televisiezender 2 bekendgemaakt dat de renner Pedro Delgado een positief plasje in Villard-de-Lans heeft afgeleverd. Een dag later bevestigt de internationale jury in de Tour dit bericht en ontspint zich een onwerkelijk, maar heel boeiend spektakel in de coulissen van de Tour. Delgado is betrapt op 'probenecide', een middel dat gebruikt wordt om penicilline langer in de nieren te houden, maar tevens een middel (zo weten insiders) dat gebruikt kan worden als maskering voor het gebruik van anabolen.
Voor Delgado breken er spannende momenten aan. De koers gaat voort, maar op allerlei niveaus wordt er zeer, zeer hoog spel gespeeld. Tot en met de Spaanse koning loopt deze internationale sporttel op en vanuit Spanje komen belangrijke mensen over om Delgado's gelijk aan te tonen. Wat blijkt? Probenecide staat niet op de lijst van verboden middelen van de UCI, terwijl het al wel bij het IOC verboden is.
De UCI en de in de Tour werkende jury komen onder enorme druk te staan en Delgado krijgt twee dagen voor Parijs te horen dat hij vrijuit gaat. Dit is de eerste dopingrel van dit jaar, twee maanden later zal de internationale sportwereld in Seoul met sprinter Ben Johnson de tweede acte meemaken.
Inmiddels heeft Delgado zijn advocaten een schadeclaim van 15 miljoen Franse francs laten klaarmaken. De brief met die claim ligt bij wijze van spreken klaar als de Tour de France-directie de Spanjaard, op voorspraak van de jury, uit de Tour zou gooien.
Vele tienduizenden Spanjaarden trekken vervolgens naar Parijs om Delgado zingend en klappend binnen te halen. Perico maakt prachtig gebruik van zijn immense populariteit, vraagt per criterium een recordbedrag van meer dan 20.000 gulden en krijgt dat bedrag ook.
Een jaar later wint hij, op het hoogtepunt van zijn roem, ook de Vuelta. In de vijf jaar na zijn Tour-zege eindigt hij steeds bij de eerste tien in het eindklassement, wat toch zijn klasse bewijst.
De vaak vriendelijk lachende man met zijn onregelmatige gebit, blijft in Spanje ongekend populair. Hij is na lange tijd weer eens een echte Spaanse winnaar en wordt na zijn zege 'tutor' van de jonge Indurain. De Grote Zwijger neemt in zijn ereronde van 1994 de held Perico aan zijn zijde mee over de Champs Élysées. Delgado, toen al televisiecommentator in wording, lacht en zwaait naar zijn publiek.
Positief, maar toch ook weer niet. Het verhaal zal voor eeuwig aan zijn zege blijven plakken, maar Delgado lacht er niet minder om.