Thierry Marie
De Franse wielrenner Thierry Marie is geboren in het plaatsje Benouville, waar ook de zanger Gérard Lenorman vandaan komt. Dat plaatsje heeft wereldfaam gekregen als het eerste Franse stadje dat na D-Day door de geallieerde strijdkrachten bevrijd werd.
Thierry Marie houdt van zijn Normandische thuisland. Het waait er vaak en is er fris. Als je fietst, heb je bijna altijd wind tegen.
Marie is altijd een speciale klant voor de Tour geweest. Hij won driemaal een proloog (1986, '90 en '91) en daarnaast nog eens drie etappes (Chalon-sur-Saóne 1988, Le Havre '91 en Tours '92). Naast die etappeoverwinningen reed hij zeven dagen in het geel en had hij altijd een goed verhaal.
Van proloog rijden leek hij zijn beroep te maken. Op speciaal geconstrueerde, soms bijna onherkenbare fietsen joeg hij over de openingsparkoersen van de Tour heen en versloeg iedereen. Op zo'n proloog bereidde hij zich wekenlang zeer minutieus voor. Zijn trainingen waren spartaans. Ooit, als junior, brak hij bij een valpartij in een klein koersje beide benen; de doktoren zeiden dat hij nooit meer op niveau zou kunnen presteren, maar Marie vertelde de heren in de witte jassen dat de dag zou komen dat hij in de Tour een etappe zou winnen. Besmuikt gelach was zijn deel.
Fietsen had hij van zijn grootvader geleerd, zijn eerste fiets had hij van zijn moeder gekregen en verder had hij alles zelf gedaan. Hij was een natuurmens, was altijd buiten en maakte met moeite zijn school af. Hij wilde in de natuur zijn, hield van jagen en vissen en fietsen deed hij omdat hij het een aardige sport vond. Toen ze hem als twintigjarig jongetje uitdaagden Paris-Roubaix voor amateurs te rijden met de woorden: 'Dat kan jij niet,' liet hij zich inschrijven en won.
Zijn grootste gloriemoment kwam in de Tour van 1991. Het klinkt gek, maar waar hij excelleerde als specialist van de korte proloog, was zijn meest opmerkelijke optreden toch wel die dag dat hij een ongekende solo over 234 kilometer reed. Na de proloog gewonnen te hebben in Lyon (voor Breukink) besloot hij zes dagen later na 25 kilometer in de etappe van Arras en Le Havre maar eens alleen te gaan rijden. Zijn maximale voorsprong bedroeg 23 minuten en aan de finish hield de blauwogige grapjas twee minuten voorsprong op de meute over. Hij had zichzelf al zingend, etend, grappend en schreeuwend (om wakker te blijven, zei hij) door de etappe heengetrapt, zoals hij jaren eerder ook al eens trompet spelend de massa had vermaakt. In Le Havre mocht hij na zijn buitengewone inspanning weer het geel aantrekken, dat hij twee dagen later weer moest afstaan aan Greg Lemond.
Marie was eigenaar van de mooiste blauwe ogen van de hele ronde. Dat bedenk îk niet, dat werd door velen zo gezegd en geschreven. Uit de mond van Miss France werd ooit opgetekend dat zij in de ogen van de wielrenner al het mooie zag dat de natuur te bieden had: het blauw van de zee en de lucht.
